„Cudowne dziecko”, wirtuoz fortepianu, uczeń Szkoły Głównej Muzyki w Warszawie, później znany jako kompozytor, dyrygent i pedagog. 

Pianista, kompozytor, pedagog muzyczny, organizator chórów kościelnych. Urodził się 4 września 1815 roku w Tarnowie, w rodzinie Michała Krogulskiego, tuchowianina, organisty, nauczyciela gry na fortepianie i kompozytora, oraz Salomei z domu Saszor. Wychowywał się w rodzinnym mieście. Już od najmłodszych lat przejawiał talent muzyczny, co skłoniło jego ojca do kształcenia syna w zakresie gry na fortepianie. W wieku dziesięciu lat zaczął publicznie koncertować, najpierw w Tarnowie, a następnie także w innych miastach. W maju 1825 roku przyjechał z rodzicami do Warszawy, gdzie rozpoczął karierę pianistyczną jako cudowne dziecko. W latach 1825–1827 koncertował m.in. w Warszawie, Kaliszu, Poznaniu, Wrocławiu, Berlinie, Lipsku, Dreźnie, Puławach, Lublinie, Zamościu, Lwowie i Kijowie, a wszystkie jego występy komentowały najważniejsze tytuły prasowe. Podziwiano jego grę, nieprzypadkowo więc w 1826 roku okrzyknięty został polskim Mozartem. W maju 1828 zamieszkał na stałe w Warszawie i jeszcze w tym samym roku podjął studia muzyczne, najpierw pod kierunkiem Karola Kurpińskiego,
a następnie Józefa Elsnera, w Szkole Głównej Muzyki.

Już od najmłodszych lat wykazywał również zdolności kompozytorskie. Pierwsze jego utwory powstały, gdy miał zaledwie dziesięć lat, poważniejsze natomiast powstawały od roku 1829, gdy rozpoczął studia muzyczne.
Z okresu 1830–1831 pochodzą jego największe dzieła – I Koncert fortepianowy E-dur oraz II Koncert fortepianowy h-moll.

W wieku siedemnastu lat Józef Krogulski rozpoczął działalność pedagogiczną jako nauczyciel gry na fortepianie. Równocześnie, za namową swojego mistrza Józefa Elsnera, podjął się tworzenia i szkolenia amatorskich chórów kościelnych. Pierwszy z nich założył w Instytucie św. Kazimierza na Tamce, następnie przy kościele św. Trójcy na Solcu, zaś w latach 1836–1841 prowadził przy kościele oo. Pijarów na Starym Mieście utworzony przez siebie zespół, który w krótkim czasie osiągnął bardzo wysoki poziom artystyczny. Aby zapewnić ciągłość swojemu chórowi, założył bezpłatną szkołę śpiewu, którą ukończyli między innymi Ignacy Marceli Komorowski
i Maurycy Karasowski, a niezależnie od tego przy wykonywaniu większych kompozycji w czasie mszy korzystał z pomocy zawodowych śpiewaków działających w Teatrze Wielkim. Prowadząc chóry kościelne, zaczął pisać dla nich własne utwory sakralne – msze, hymny, kantaty, a zwieńczeniem tej działalności było skomponowane w 1841 roku Oratorium na Wielki Piątek „Miserere”

Równocześnie od 1834 roku związany był z warszawską Resursą Kupiecką, gdzie nadal występował publicznie, grając na fortepianie, a także tworzył dla niej kompozycje świeckie. 17 stycznia 1838 roku poślubił Ludwikę Katarzynę Gargulską (1818–1859), nauczycielkę, z którą miał dwie córki – Bronisławę Jadwigę (ur. 1840) i Józefę Barbarę (ur. 1841). Niestety obydwie zmarły
w niemowlęctwie. Józef Krogulski zmarł na gruźlicę w wieku 26 lat, 9 stycznia 1842 roku w Warszawie; pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

Dorobek kompozytorski Krogulskiego obejmuje około stu utworów, w tym dwa koncerty fortepianowe, oratorium, uwerturę, ronda, fantazje i wariacje, jedenaście kantat, dziesięć mszy, sześć hymnów, cztery polonezy, trzy graduały, kolędy, psalmy, sonaty, polonezy, mazurki. Przeszło trzydzieści
z nich ukazało się drukiem jeszcze za jego życia, głównie w składach muzycznych warszawskich wydawców: Ignacego Klukowskiego, Józefa Kośmińskiego, Karola Ludwika Magnusa oraz Gustawa Sennewalda.

Autor biogramu skróconego: Mariusz Lesław Krogulski

Informacje z prasy i publikacji: